Esquecín olvidar

O pasado martes, tamén o alumnado de 3º A tivo a súa reunión para falar de Engurras de Paco Roca. Nela comezaron identificando ao protagonista cunha cor. Escolleron as cores que eles asocian coa tristeza, a soidade e mesmo a morte: negra, gris,marrón... en todo caso  cor escura.

Gustoulles  o personaxe de Emilio, ao que consideran realista, intelixente , divertido e un bon amigo. Con respecto ao matrimonio que comparte mesa cos protagonistas quedaron conmovidos pola historia de amor desa  entrañable parella.

Os nosos rapaces comprenden a enfermidade do alzhéimer e, algúns , conviven con ela: María ten unha  tía enferma; Tania, unha avoa;José Ángel a bisavoa;aAba,un tío-avó...

Cando lles pedimos que intenten plasmar nun debuxo o que sentiron co libro, deixáronnos  sinxelas imaxes( o tempo era pouco) coma estas: 

 

Segue lendo »

Reunión do alumnado de 2º de Bacharelato

 Os animais rebeláronse contra a tiranía do granxeiro. E que fixeron? Botárono e quedaron eles  mandando na granxa.

Parece que as cousas saian como deben saír.

En toda sociedade hai normas. Na granxa animal  escribíronas  e a derradeira era perfecta:

"Todos os animais somos iguais".

Quen non envexaría unha sociiedade que promete ser tan xusta?

Conversaremos  sobre o que acontece nesta fábula satírica. Faremos una lectura literal e tentaremos  interpretar as situacións vividas polos personaxes que nela aparecen, porque dan para moito.

O martes poñeremos en común o que pensamos e depois, contarémolo aquí.

Segue lendo »

O alzhéimer rouba vidas

O que sorprendeu ao alumnado de 3º B de E.S.O. da lectura de Engurras de Paco Roca foi o esquecemento, a soidade, a dor, a pena, a frustración,a familia, a vellez, a solidariedade...

Segundo se adentraban nas súas páxinas, como lectores da historia e observadores das imaxes debuxadas,  sentíanse, maioritariamente, tristes.Pero tamén houbo quen se notou preocupad@, empátic@, angustiad@, morriñent@, reflectid@...E cadaquén sabía o porqué destes adxectivos.

Resumimos a historia intercalando as opinións que estimaron oportuno achegar e esmigallamos as consecuencias da enfermidade nas persoas  que "sofren o alzhéimer", como  expresou con precisión unha rapaza ao falar da súa avoa que , desgraciadamente, faleceu xa.

Quixemos darlle un final  diferente ao relato e nese momento houbo discusión.Por unha banda estaban @s que se renderon á realidade e engadiron un desenlace no que , sabendo que non cura, devolven  a Emilio á casa da familia para que pase os derradeiros anos cos seus, desexando que morra con  alguén que o quere ao seu carón.Por outra,@s que se moveron no campo da ficción  e  fixeron que Emilio e os seus amig@s compartiran vivenda na cidade; que curase; que a enfermidade non avanzase  con rapidez e durante moito tempo puidese ter certos recordos e houbo quen  seguiu un razonamento moi lóxico e sorprendente: se estas persoas  son como nenos, por que non ensinarlles todo de novo, coma @s cativ@s?

Unha mágoa que a realidade e a ficción, neste caso, non concorden!

Segue lendo »

Pinta o mundo de laranxa!

Hoxe ,25 de novembro é  o  Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller. Neste ano a ONU anímanos a realizar  " eventos laranxas" entre o 25 de novembro e o 10 de decembro, data na que se conmemora o Día dos Dereitos Humanos.A actividade consiste en compartir  en facebook e/ou twitter  fotos, mensaxes e/ou vídeos nos que se observe  o noso lugar , o noso vecindario vestido de laranxa.

Segundo un informe da ONU ,  unha de cada tres mulleres sufriu violencia física ou sexual, principalmente po parte dun compañeiro sentimental.Podes ampliar a información nesta  infografía 

Cos nosos comportamentos e actitudes debemos colaborar na consecución dun mundo libre de agresións dun ser humano a outro conxénere.

Dende o noso centro, xa hai anos que estamos traballando nesa dirección  con charlas informativas , en obradoiros do Club de Lectura e  mesmo, hai uns anos, realizando unhas curtametraxes  ideadas polo coordinador da Biblioteca do instituto, gravadas coa colaboración de Televinte  e que protagonizaron  alumn@s que eran do centro.

Seguen sendo actuais e desexamos que esas situacións nunca se den entre nós. A algunhas persoas mesmo lle parecerán "tonterías", actitudes sen importancia , pero "daqueles pos veñen estas lamas". E a única lama boa é a Lama das Quendas!!

Por se queredes  velas de novo deixámosvolas aquí.

Segue lendo »

Reunión do alumnado 3º A e B de E.S.O. e P.M.A.R.

Poderás facelo na reunión que o alumnado do nivel de 3º de ESO terá na Aula Multimedia e de 1º de E.S.O ,porque nos dividiremos en grupo A e B, coma sempre.

Será ás 11:15 h , durante o recreo.

Sería convinte que trouxerades panos porque  alguén xa me contou que  as bágoas corrían polas súas meixelas durante a lectura.

Snif!!

 

Segue lendo »

E do lobo que foi?

Morreu ou non morreu? O alumnado está seguro de que si, que morreu. E logo..., como é que se escoita  á parrula e ó  paxariño discutir no estómago do lobo? A ver? Como? Houbo explicacións varias e ,despois, buscamos finais alternativos ao tempo que comentamos o desenlace que lle dera , no seu día, Sergei Prokofiev.

Escoitamos un anaco do conto na voz de Mon Santiso , coa interpretación da Xove Orquestra de Galicia (XOG) que quedou de fondo mentres falamos acerca do libro en si ,de ser afeccionad@s ou non á banda deseñada e, finalmente ,das ilustracións escollidas  pola rapazada.

As persoas que o desexaron manifestaron as súas preferencias en canto ás viñetas e argumentaron a súa escolla.

Esta foi a mestura que resultou.

Tamén intentamos atopar algunha ensinanza que poderíamos extraer do conto.So houbo un rapaz que se animou a falar dunha,pero mellor  non  a contamos.Non sexa que a aprendades!

Ao son dos intrumentos de vento e percusión ,cada un regresamos ao noso labor cun marcador de lectura artesanal ,co que agasallamos ao alumnado, no peto.

Segue lendo »

Vivenda? Grande e luxosa?

"Entramos" na "Mansión dos Pampín" e descubrimos que nos timaran: os Pampín non resultaron ser unha familia da elite, senón de clase media   e residentes nun piso  un tanto ordinario, como moitos dos que abundan nas nosas vilas e cidades. Despois de facer preguntas para comprobar a lectura da historia.Soubemos que se cumpriran os nosos desexos: non só leron e comprenderon o libro, ademais gustoulles. Fixámonos en varios deseños: a casa herdada, a praza da pequena vila onde residen o alcalde e o contratista de obras, as imaxes que representan a Santiago de Compostela e, por último, na praia onde os protagonistas van pasar as súas vacacións. Os rapaces emitiron xuízos sobre estas imaxes e valoraron positivamente a arquitectura tradicional da praza da vila, o Obradoiro de Santiago, e a paisaxe que rodea a vella casa que herdaron os Pampín. Polo contrario desaprobaron as novas construcións da vila e o modelo urbanístico  de macro edificios en se rie que predomina nasa grandes cidades, e o que é peor, ás veces en zonas que deberían formar parte do patrimonio histórico eríxense serios monumentos ao feísmo en nome do disgusto pola estética e o gusto polo poder do diñeiro. Por suposto, os nosos alumnos prefiren a beleza das praias salvaxes ás costas salvaxemente urbanizadas onde veranean os Pampín.

Segue lendo »